Στην πλατφόρμα του Netflix εδώ και λίγες μέρες τρέχει ένα ποίημα. Είναι το Train Dreams, η ταινία του Clint Bentley, βασισμένη στο βιβλίο του Denis Johnson, με πρωταγωνιστή τον Joel Edgerton, στον ρόλο ενός υλοτόμου που δουλεύει για τους σιδηροδρόμους στο Αϊντάχο και στα βόρειο-δυτικά της Αμερικής κάπου στις αρχές του 20ου αιώνα.
Ο Robert Grainier (Joel Edgerton) δεν έχει καμιά θεαματική ζωή, ζει μέρα με τη μέρα στα δάση κόβοντας κορμούς πανύψηλων δέντρων, μια δουλειά που του εξασφαλίζει λίγα χρήματα, για να γυρίσει πίσω σπίτι του, στην Γκλάντις, την γυναίκα του και στο κοριτσάκι του, την Κέιτ ώσπου να ξαναφύγει για να κόψει περισσότερα δέντρα.
Ένα συμβάν τον στοιχειώνει,
όταν, μπροστά στα μάτια του και χωρίς να μπορεί να καταλάβει για ποιον λόγο, κάποιοι λευκοί εργάτες αρπάζουν έναν Κινέζο που δουλεύει εκεί μαζί και τον σκοτώνουν ρίχνοντάς τον από μια γέφυρα. Το πρόσωπο του Κινέζου επανέρχεται στα όνειρα, εφιάλτες του Ρόμπερτ συνεχώς.
Screenshot
Μαθαίνουμε στο μεταξύ, τι σημαίνουν τα άρβυλα που είναι καρφωμένα σε κορμούς δέντρων που βλέπουμε από την αρχή της ταινίας. Είναι εκεί για να θυμίζουν τους ανθρώπους που χάνονται, όταν τα βαριά κλαδιά πέφτουν, άγρια ατυχήματα, στην αγριάδα της δουλειάς. Στον σκληρό παράξενο κόσμο των ατέλειωτων δασών και βουνών, ατέρμονων πεύκων, μέσα σε εκτάσεις από άφταστες σεκόγιες και πυκνά κυπαρίσσια. Έναν κόσμο που ξεκλειδώνει με τη σοφία του, στωικά και με αγάπη ο γηραιότερος της ομάδας, ο Arn Peeples, ο εκπληκτικός William H. Macy (που είχα και την μεγάλη τύχη να δω και στο θέατρο, στην Αγγλία, στο Αμερικάνο Βούβαλο του Ντέιβιντ Μάμετ).
Όσο δύσκολες κι αν είναι οι μέρες στη δουλειά για τον Ρόμπερτ, αυτές θα είναι η ευτυχισμένη περίοδος της ζωής του.
Μια καταστροφική πυρκαγιά τού παίρνει τα πάντα, αφήνοντας τον πίσω μόνον, ένα ερείπιο, με την μοίρα του. Ο Joel Edgerton, ακόμη μια φορά εξαιρετικός, μεταφέρει κάθε συναίσθημα και όλες τις αποχρώσεις του με μοναδικό εσωτερικό τρόπο, με ένα αδιόρατο γιατί, σαν μεταφυσικό μάντρα, παραδομένος στην ερημιά του, σχεδόν από όλους ξεχασμένους. Ώσπου κάτι σαν κανονική ζωή αρχίζει να φυτρώνει μέσα από τα ξύλα και τα μαδέρια, με το πέρασμα του χρόνου. Κοιτάει τον κόσμο από ψηλά, από ένα μικρό αεροπλάνο… Και – στις τελευταίες εικόνες της ταινίας- σε ένα κατάστημα, σε μια τηλεόραση μπροστά (είναι το 1968) παρακολουθεί την διαστημική αποστολή Αpollo 8, την πρώτη επανδρωμένη πτήση γύρω από την Σελήνη. Μαζί, λες, και τον χρόνο που φεύγει.
Στην ποιητική ελεγεία του Train Dreams ‘επιβιβάζεται’ στο τέλος και το τραγούδι των τίτλων, ιδανικά από τον Nick Cave. Σαν μια ακόμη στροφή στην έξοχη μουσική του Bryce Dessner (από τους National, που από την αρχή το λέγαμε, είναι μεγάλη μπάντα).
Και το Train Dreams, μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.
