Τι θα χρειαζόταν. Κυρώσεις. Kάποια σοβαρά ‘όχι’, μια στάση γενναίου και αμετάκλητου στοπ. Λίγη ανθρωπιά. Στο μυαλό μου ήταν ξεκάθαρο.
Και θα σταματούσε η γενοκτονία στην Παλαιστίνη από το κράτος του Ισραήλ. Δεν θα γέμιζαν τάφοι με παιδιά, δεν θα πέθαιναν άνθρωποι από την πείνα. Στο μυαλό μου ήταν ξεκάθαρα.
Όσο ξεκάθαρο το ότι ζούμε σε έναν βαθιά άρρωστο κόσμο.
Που πάσχει από αρρώστια βαριά. Μουδιάζει, παραλύει, ακινητοποιεί, τυφλώνει, «οπλίζει» με ανοχή κι η ανοχή οπλίζει και σκοτώνει. Και η σιωπή αφήνει πίσω της ματωμένες πατημασιές.
Κόσμος που μοιάζει αγνώριστος, ζόμπι που σαπίζουν χωρίς να αντιδρούν μπροστά στον ποταμό των ειδήσεων για βομβαρδισμούς, ξεριζωμούς και θρήνους.
Η απραξία παγώνει ως και την Ιστορία. Πώς κοιτάς αλλού, πώς περπατάς σε δίπλα δρόμο, πώς αλλάζεις την κουβέντα, πώς συνεχίζεις, πώς βλέπεις το έγκλημα – κι αυτό γυρνάει ξεδιάντροπα και σε κοιτάει πίσω και κοροϊδεύει στα μούτρα της όλη την ανθρωπότητα.
Φωνές πυκνώνουν, δυναμώνουν, θέσεις αλλάζουν, κάτι κινείται μαζί με την οργή. Δεν ξέρω. Φαινόταν ξεκάθαρο στην αρχή πως ένα έγκλημα το σταματάς αμέσως.
