-Pennywise …ω Pennywise! Dancing Clown, εφιάλτη των υπονόμων, ύπουλο πλάσμα με γέλιο φρικτό, άντε στο καλό, μέχρι να ξανάρθεις. Το (κόκκινο) μπαλόνι σου και δρόμο! Περάσαμε ωραία. A, Αυτό θα το πω.
Τελευταίο επεισόδιο του It : Welcome to Derry, της σειράς που είναι το prequel του It της ταινίας (του 2017) βασισμένα, όλα, στο βιβλίο του Stephen King, It του 1986, του It όπως το ξέρουμε και όπως, περνάει από το μυαλό μερικές φορές όταν πέφτει το μάτι μου σε κανένα φρεάτιο. Ο θείος Stevie τα ξέρει αυτά, κάπου – κάπου θα συμβαίνει και στον ίδιο.
Με λίγα λόγια (αυτά του αποχωρισμού), ξέρεις τι λένε για το Derry; Κανείς που πεθαίνει εδώ, ποτέ δεν πεθαίνει στ’ αλήθεια. Κράτησέ το, θα σου χρησιμεύσει στη συνέχεια.
Και η αλήθεια είναι πως μέσα στα οκτώ επεισόδια της σειράς, είδαμε κεφάλια να ξεριζώνονται, χέρια να ξεκολλάνε, μάτια να πετάγονται έξω, καρδιές να συνθλίβονται και κόκκινα ζουμιά να τρέχουν από τα δόντια/λεπίδια κοφτερά στο γελαστό στόμα του κλόουν. Τι να πουν κι οι κλόουν μετά από αυτά;
Τρώει παιδιά και κατασπαράζει αδιακρίτως, κουβαλώντας τραύματα και πολύ κακό χαρακτήρα, με τις δυνάμεις του κακού κολλητάρια, ο Pennywise, που του δίνει ο ζωή στο Derry o Bill Skarsgård, που το’ χει το ταλέντο των τεράτων, σίγουρο αυτό και με έναν Νοσφεράτου ήδη στο βιογραφικό του.
Όλα αρχίζουν εκεί που η οικογένεια φτάνει στο Derry (welcome!) και στο καινούργιο σπίτι και διάφορα παράξενα συμβαίνουν γύρω.
Από ένα σινεμά και τη μεγάλη οθόνη, τη γέννηση του μωρού-νυχτερίδα, τα παιδιά που εξαφανίζονται και τον τρόμο που απλώνεται στην μικρή πόλη.
Το σχολείο και oι stand by me παρέες, ο στρατός και τα μυστικά του, οι ινδιάνοι και οι παραδόσεις τους. κι εκείνο το τσίρκο από τα παλιά και το οικογενειακό δράμα που παίχτηκε στις σκηνές του, όλα αυτά και το Derry το ίδιο, δεκαετία του 60, είναι δεμένα στην άμαξα του It καθώς αρχίζει να αποκαλύπτει τα μυστικά του. Όλα έχουν νόημα, πιο πολύ όμως στο σύμπαν του Stephen King και είναι πολλά από αυτά, όσα μας ψιθυρίζει. Βαθμολογώ, λοιπόν, την σειρά με τη σειρά μου κι εγώ, με μπαλόνια αντί γι’ αστέρια. Κόκκινα και πολλά.
Περισσότερο μάλιστα το απόλαυσα, από τη στιγμή που αποφάσισα πως δεν με νοιάζει τόσο το πώς και το τι και τι εννοεί ο ποιητής και τι ζόρι τραβάει ο κλόουν. Αφού, ότι τραβάει ζόρι, το ξέρουμε και ότι δεν είναι χορτοφάγος επίσης.
Από εκεί και πέρα, όλο το τιμ της παραγωγής έκανε δουλειά σωστή, σοβαρή και ατρόμητη με σεβασμό προπαντός στις γραφές του θείου Stevie, δοκιμασμένες άλλωστε αυτές, από τον χρόνο. Δίνουν ωραία την εποχή και γλαφυρά τα 60ς και ο τρόμος ρέει άγρια άφθονος, κανένα έλεος για τα παιδιά και για κανέναν γενικότερα.
Ο χρόνος πάει κι έρχεται στο Derry και με τα φλας-μπακ στη ρίζα του κακού. Με πάντα σταθερά καλύτερο, από την αρχή ως το τέλος της πρώτης σεζόν, τις αναφορές στα έργα του Stephen King που χορεύουν, πιο πολύ και από τον Κλόουν τον Χορευταρά. Μόλις στο τελευταίο επεισόδιο είχαμε την Ομίχλη/να απλώνεται και να παγώνει το Derry και ευθεία βολή, πιο κάτω, στην Λάμψη/ The Shining,όταν ο Dick Halorann, με τα μεταφυσικά του οράματα, ανακοινώνει πως όλα καλά και βρήκε δουλειά σαν επιστάτης σε ξενοδοχείο κάπου στην Αγγλία, αν και η τύχη, να δεις, θα τον πάει στο Κολοράντο (κάτι ξέρουμε κι εμείς από τα μελλούμενα).
Όπως το μέλλον και το παρελθόν μπερδεύονται γλυκά στο Derry, έτσι και οι χαρακτήρες του It δίνουν χαλαρά ραντεβού στα 80ς, το είπε και η Ingrid, το γράψαμε στην αρχή – κανείς που πεθαίνει στο Derry δεν πεθαίνει ποτέ στ΄αλήθεια – το κακό ζει, βρίσκει τρόπους να πετάγεται μπροστά μας και δεν είναι ανάγκη να πας στο Derry για να το καταλάβεις Αυτό.
