Από τον Τimothée Chalamet (του προηγούμενου post) στον Stéphane Mallarmé.
Από το ένα στο άλλο, μπαλάκι του ping pong πάνω στο τραπέζι πάει το μυαλό μου και από τον Chalamet πετάχτηκε σφαίρα καρφί πίσω στην ποίηση. Στου Συμβολισμού τον σπουδαίο Mallarmé. Του υπαινιγμού, των σχημάτων, των καταπακτών των λέξεων και στίχων σε κρυφά κελάρια που παλιώνουν κρασιά και σκοτάδια. Bienvenu mon amie !
Fantôme qui’ a ce lieu son pure éclat assigne
Λέσχες λογοτεχνών στις συναντήσεις της Τρίτης. Βιάσου, γιατί οι μέρες φεύγουν τρεχαλητά, κρασί mon amie, και βιάσου. Έφτασε η επανάσταση!
Ο Paul Verlaine – ω Paul! – από τoυς πρώτους που είδαν τον ποιητή. Ο Stéphane; Μα ναι! Και περιέλαβε τα έργα του Mallarmé στην Ανθολογία των Καταραμένων Ποιητών (Poètes Maudits).
Στα υγρά σοκάκια του Παρισιού, στις σκιερές γωνιές της Βαλτιμόρης, αχνές φιγούρες Charles Baudelaire και Edgar Alan Poe, στους ίδιους δρόμους θα τους συναντήσει. Σε στίχους ερμητικά κλειστούς κι ολόκληρους κόσμους, σύμβολα, μυστικά, ποίηση φευγάτη. Got a light?
Από τα πιο διάσημα ποιήματά του, το L’après-midi d’un faune – το Απόγευμα ενός Φαύνου – έχει μεταφραστεί από τον Γ.Σ. Πατριαρχέα – όπως και αυτό:
Ο Τάφος του Edgar Poe
Τέτοιο ως να ναι ο ίδιος πια ας του αλλαζʼ η αιωνιότης ντύμα,
Μʼ ένα μαχαίρι ξεσηκώνει ο ποιητής γυμνό
Την ξαφνιασμένη του εποχή που δεν ήταν γνωστό
Πως θριάμβευεν ο θάνατος στο έμφωνο τούτο κλίμα!
Εκείνη , όρμημα ύδρας πριν στου αγγέλου εμπρός το ρήμα
Στις λέξεις της φυλής νόημα που ʽδινε αγνό
Έξοχο επευφήμησαν τον πιωμένο μάγο αχό
Μες στο χωρίς καμιά τιμή μίγματος μαύρου κύμα.
Από γη κι από νεφέλη εχθρούς ,ω αιχμηρό γραφτό !
Με την ιδέα μας μαζί αν δεν λαξευθεί γλυπτό
Που τον περίλαμπρο του Poe τάφο να κοσμήσει,
Γαλήνη όγκου εδώ πεσμένου σκοτεινής πληγής ,
Όριο για πάντα ας δείχνει του γρανίτη τούτου η φύση
Προς τη μαυρόφτερη ʽΑρά διασποράς μελλοντικής.
