Άκου τώρα να δεις. Έχεις τις “φωτογραφίες”. Εξαιρετικές, αποκαλυπτικές, βαθιές, φωτεινές, ολοζώντανες, συναρπαστικές. Δυναμικές πολαρόιντ, πιάνουν μ’ έναν δικό τους τρόπο τη στιγμή και τις αλήθειες της.
Και σκέψου τώρα αυτό: ότι ξέρεις τον “φωτογράφο”, την ευαισθησία και την ευθύτητα του κλικ του, την γνώση και την περιέργειά του, την ικανότητα να φωτίζει, να διακρίνει, να κεντράρει, να ανοίγει τον φακό, να αφουγκράζεται και να συνομιλεί.
Και ξέρεις ακόμη, ότι έχει την πιο καθαρή λοξή ματιά.
Μ’ αυτό το μεγάλο ατού – να ξέρω την Μικέλα – διαβάζω τις 61 Πολαρόιντ για την ελληνική περιπέτεια.
Στο ίδιο γραφείο, στα ΝΕΑ για πολλά χρόνια, στις δημοσιογραφικές μας μέρες της Χρήστου Λαδά και της Μιχαλακοπούλου, η Μικέλα με το αστραφτερό πνεύμα, την σοβαρότητα και το χιούμορ της, με θάρρος, με γνώση και θέση και μελέτη. Με την ανεκτίμητη φιλία της.
Έτσι διαβάζω τις Πολαρόιντ, τις συνομιλίες της Μικέλας Χαρτουλάρη
με ανθρώπους της διανόησης, της πολιτικής, της τέχνης, φωνές από διαφορετικούς χώρους, από την επιστήμη, την εκπαίδευση, την Ιστορία, την λογοτεχνία, την κοινωνία, την μουσική…που ανοίγουν θέματα και βάζουν ερωτήματα, καταλήγουν σε συμπεράσματα, διευρύνουν την εικόνα.
Σαν ένα πολυφωνικό αφήγημα για την κατάσταση των πραγμάτων στην Ελλάδα (έτσι οργανώθηκαν στο βιβλίο οι συνομιλίες). Και αυτό το μεγάλο αφήγημα δίνει την μεγάλη εικόνα με τις πολλές όψεις, τις αποχρώσεις και τους προβληματισμούς για την ελληνική πραγματικότητα σήμερα, για το αύριο που μπορεί να είναι αλλιώς.
Έτσι διαβάζω τις Πολαρόιντ, με μεγάλο ενδιαφέρον και ορμή, σαν ιστορία που σε καλεί μέσα της να περιπλανηθείς, να εξερευνήσεις, να δεις, να καταλάβεις.
Με τη ματιά κεντραρισμένη πάντα στον άνθρωπο και τον πολίτη της ‘ελληνικής πραγματικότητας‘ σε εποχές δύσκολες, σκληρές κι αδιανόητες που φέρνουν μπροστά μας θέματα όπως της κλιματικής κρίσης, της αυθαιρεσίας, της ατιμωρησίας, της εγκληματικότητας, της ανόδου της ακροδεξιάς…
-“Προσπάθησα τελικά (γράφει η Μικέλα στον πρόλογο) αυτό το βιβλίο να έχει στίγμα, χωρίς όμως να χάνεται η πολυφωνικότητά του και ο πλούτος των διαφορετικών ή και αντιτιθέμενων απόψεων”.
Και έχει πολύ ψαχνό στις σημειώσεις και ιδιαίτερη σημασία στον τρόπο που παρουσιάζονται οι συνομιλητές, οι αιχμές του έργου τους, η αύρα της γλώσσας.
– Σήμερα αντιμετωπίζουμε κάτι σαν απότομο τέλος πολιτισμού – διαβάζω στο πρώτο κεφάλαιο “Πως θα είναι η επόμενη μέρα;“, στα λόγια του σπουδαίου Ηλία Νικολακόπουλου (που είχα κι εγώ την τύχη να γνωρίσω από κοντά και δυστυχώς – μεγάλη απώλεια – έφυγε από τη ζωή. Ένοιωσα το σοκ της φράσης και βούτηξα στις σελίδες.
> Μικέλα Χαρτουλάρη – 61 Πολαρόιντ για την ελληνική περιπέτεια (εκδόσεις Πόλις)
