Ναι, γιατί όχι; Μερικά ακόμη καινούργια τραγούδια. Nέο άλμπουμ, μουσικές που έσκασαν σαν κύματα ταραγμένου Θερμαϊκού στην προκυμαία της έμπνευσής τους. Ωραία εικόνα- δεν ξέρω αν στέκει. Στέκουν όμως θαυμάσια τα τραγούδια. Μπράβο Jane Doe. Κeep on going.
Έδωσαν το Revolution Diaries πριν από μερικούς μήνες (τον Μάιο) και επιστρέφουν τώρα με φθινοπωρινή σοδειά το Recipes for Refugees και τεμάχια ικανά να πυροδοτήσουν αμέσως και άλλα καινούργια άλμπουμ. Ποιος ο λόγος να στοκάρεις; Σε μια εποχή, ειδικά, που το μουσικό «χτες» χάνεται στα παλιά τα χρόνια.
Ακούω και κρατάω σημειώσεις, μια ηλιόλουστη, δροσερή μέρα σαν κι αυτή. Πάμε: Ηλεκτρονικής ραφής lo–fi και ηχηρές βολές-Dogs In A Graveyard τύπου- οριοθετούν την στιγμή που μπορεί να βάλει τον ακροατή αμέσως στο παιχνίδι. Χωρίς προδιαγραμμένη πορεία. Όπως εδώ: What Took You So Long και σκιερή electronica με απλόχερο άνοιγμα σε δρόμους (Corto Maltese) αμέρικαν–ροκ-ντριμ. Αλλά και: Από το φολκ παράπονο της κιθάρας του Jenna Jameson Has Left The Building, στο ευθύ και επίμονο I’m A Pussy I’am A Riot με ηχώ ημερών εναλλακτικού 90ς ροκ και από εκεί, αλλού αλλά πολύ πειστικά, στο Lonely Days are Gone με συνεχείς εναλλαγές εσωτερικών τόνων.
Τους φαντάζομαι σε μια σκηνή του Austin να κερδίζουν νέα ακροατήρια. Τους φαντάζομαι και στο Θερμαϊκό να παίζουν για πάρτη τους και για τους κολλητούς τους. Γίνονται και τα δύο.
https://soundcloud.com/prodro9
