Ώρες πέρασαν με τον χορό των βινυλίων. Από τα παλιά των Rolling Stones στην Decca, στον Van Μorrison του «Ηis band & the Street Choir» (που δεν παίζεται) και στο «Κing οf Αmerica» του Εlvis Costello (κι όποιος αντέχει, έχει το «Ιndoor fireworks», το «Ι want you Νo2» δηλαδή) και άλλα πολλά. Όλα άρχισαν γιατί… τι να παίξεις μετά το «Working on a dream» του Βruce; Τι; Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος. Αυτή είναι η μοίρα του, δεμένος σαν τον Οδυσσέα στο κατάρτι, σαν τον Σίσυφο στην ανηφόρα, σαν τον οδηγό της νταλίκας στο δρομολόγιό του. Να κάνει το ίδιο: να φτιάχνει μόνο τέλεια τραγούδια. Τhe perfect song- το όνομα της τέχνης του. Δουλεύει στο όνειρο για εμάς. Τι έκανε πάλι; Απλά άκου το φωτεινό ποπ άλμπουμ του Βruce. Μπορεί να μοιάζει με συνέχεια του «Μagic», με τραγούδια και αντιστοιχίες (αλλά δεν έχει και τόση σημασία) – εδώ πιάνει επαφή με τους Βyrds και τους Βeach boys, στο «Μy Lucky Day» γίνεται λίγο Ρόι Όρμπισον, κι ένας παλιός ποπ ήχος, που ποτέ δεν πάλιωσε, βγαίνει κάθε τόσο στην επιφάνεια. Όλα Springsteen με σφραγίδα, όποια στιγμή κι αν κόψεις φέτα από το κομμάτι να μελετήσεις τις στρώσεις του γλυκού. Γλυκιά είναι η γεύση. Η πολιτική- που καίει- υπάρχει μόνο σαν απόηχος, η ζωή και η αγάπη την ξεπερνούν. Τα «Ι love you» είναι πιο πολλά σε αυτό το όνειρο- η μουσικότητά του σχεδόν παραμυθένια. 
04 Φεβ 2009
Αρχίζει με το «Οutlaw Ρete», μια φολκ ιστορία από αυτές που τεντώνεις τα αυτιά να ακούσεις, μετά τραβάει τις κουρτίνες και μπαίνει μέσα όλο το φως. Και το πιο ωραίο σε αυτό το άλμπουμ είναι οι εκπλήξεις του, καθώς στιγμή δεν ξέρεις από πού θα σου ξεπηδήσουν τα τραγούδια και ποιος Βruce θα τα πει. Τι σχέση έχει, ας πούμε, το τρελαμένο από την παραμόρφωση μπλουζ «Good Εye» με την ψιθυριστή θαλπωρή και σοφία του «Τomorrow Νever Κnows» (ο ένας Βruce δεν θα μίλαγε στον άλλον) εκτός του ότι και τα δυο τους είναι σπουδαία τραγούδια. Μετά ο Βoss σού στέλνει ένα «Κingdom οf Days» και ένα «Surprise, Surprise» και αν μπορείς, βγάλτα πέρα- ζητήματα καρδιάς, με όλα τα χαρτιά ανοιχτά, πλήρης αποκάλυψη (το σάουντρακ του καλοκαιριού που έρχεται). Στο «Last Carnival» αποχαιρετά τον φίλο που έφυγε, τον Danny Federici, σύντροφό του στην «Ε Street Βand», κλείνοντας την κουρτίνα με το «Τhe Wrestler» από την ταινία του Αρονόφσκι, ενώ οι εικόνες της μουσικής του συνεχίζουν να διαδέχονται η μια την άλλη. Στο τέλος, θέλεις να τον φιλήσεις. Ο άνθρωπος όμως έχει δουλειές. Είναι η μοίρα του να κάνει τέτοια τραγούδια.
