Η μόδα που μιλάει, αυτή μ’ αρέσει. Αυτή που έχει να πει μια ιστορία ,όχι αυτή που στέκεται ποζάροντας για να την θαυμάσουν. Η μόδα δεν είναι κάδρο. Την προτιμώ πάνω μου (ή πάνω του) όχι στον τοίχο. Τον τελευταίο τοίχο , by the way, τον καλύψαμε με dance συλλογές . Το ξέρω ότι δεν είναι της μόδας τα cd…Αδυναμίες. Που είναι μόδα.Στην πλατεία Εσπερίδων (Γλυφάδα) , πάντα
σταματάω στην βιτρίνα, αριστερά καθώς κοιτάς ψηλά μπροστά το ναό του Mercedes.The Wild West , σκονισμένες μπότες, λάστιχα λειωμένα από το δρόμο. Μέσα από ένα σύννεφο καπνού, όσο πάει το μάτι- πιάνεις επαφή με το ταξίδι. Μυρωδιά από βενζίνη – από το διπλανό πάρκινγκ. Μ΄ αρέσουν τα ρούχα που έχουν δρόμο επάνω τους. H καινούργια συλλογή σχεδιάστηκε σίγουρα κάπου ανάμεσα σε μια στάση για καφέ σε diner της διαδρομής (στο Τζέρσι, λέει, υπάρχουν τα πιο πολλά diner σ ‘όλη την Αμερική) και στο μοτέλ με την αναμμένη πινακίδα. – Marlboro Classics ,κολημμένο σαν ετικέτα κάτω από τα χιλιόμετρα. Έχουμε ακόμη δρόμο…Αλλά μπορείς για λίγο να σταματήσεις
