Ρωτούσα συνήθως καθώς ανέβαινα στο δωμάτιο, αλλά εκείνη τη φορά, με πρόλαβε ο Michael ο νεαρός από την ρεσεψιόν. Έχετε ένα μήνυμα, είπε και μου έδωσε το memo που ήταν σημειωμένο το μήνυμα. Σημειώστε δεν είχαμε κινητά.
From : Mr. Costello – I called and I Will Try and Call Again.
Δεν αποκλείεται, το βρίσκω πιθανό να πήγε το μυαλό του νεαρού Michael στον Elvis Costello και να έφυγε αμέσως από εκεί. Με την σκέψη ότι για άλλον Costello πρόκειται (τόσοι και τόσοι) ή ότι κάποιος φίλος το άφησε ως Costello για μένα, που μάλλον θα ήμουν μεγάλη φαν του Elvis.
Σωστό – μόνο ως προς την τελευταία υπόθεση. Όντως είμαι πολύ φαν του Elvis.
Αλλά στο τηλέφωνο ήταν ο ίδιος ο Elvis Costello.
Είχαμε τηλεφωνικό ραντεβού για να μου μιλήσει, μία από τις αρκετές φορές που έχω κάνει συνέντευξη με τον Elvis Costello – ίσως όμως η μοναδική τηλεφωνική.
Τι μπορεί να είχε συμβεί και δεν ήμουν εκεί);
Α. είχα ξεχαστεί στην Oxford Street…HMV; Top Shop; (απίθανο, όταν έχω κάτι να κάνω το έχω πάντα στο μυαλό μου, είμαι στην ώρα μου)
Β. είχα σημειώσει λάθος ώρα (πολύ πιο πιθανό από το Α)
Γ. Ο Elvis είχε τηλεφωνήσει νωρίτερα (το πιο πιθανό)
Πάντως ξαναπήρε όπως έλεγε στο σημείωμα. Και κάναμε την συνέντευξη. Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ (15/06/96)
Και το κείμενο ξεκινούσε έτσι:
Το μήνυμα στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου έλεγε “Elvis Costello called και θα ξανατηλεφωνήσει”. Περίεργο, δεν περίμενα τηλεφώνημά του σήμερα, είπα με επαγγελματική άνεση και ψυχραιμία.. Την επομένη, που με είχε ειδοποιήσει η Μαίρη Τηλεμάχου απ’ την Half Note, είχα κολλήσει στο τηλέφωνο μια ώρα πριν από τις 11 που θα έπαιρνε ο Elvis για την συνέντευξη…
Λίγο πιο κάτω μου έλεγε τα εξής :
Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα να μάθεις στη μουσική και τόσοι διαφορετικοί δρόμοι που μπορείς να ακολουθήσεις και να πειραματιστείς. ‘Ενας φίλος μου κάποτε μού έδειξε το μπουζούκι. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, απλές ρυθμικές γραμμές και συγγένεια με την ιρλανδέζικη μουσική. Μ΄αρέσει πολύ που παίζεται γρήγορα και αν ασχοληθείς πρέπει πραγματικά να εξασκήσεις το ύφος σου.
Τον είχα ρωτήσει και για το punk … Με βάζουν σε αυτή την κατηγορία γιατί έβγαλα τον πρώτο δίσκο μου το ’77. Αλλά όταν λέγαμε punk εννοούσαμε όλα εκείνα τα γκρουπ από τα προάστια, που έκαναν παρέα, έβγαιναν, έπαιζαν μαζί, μοιράζονταν ένα διαμέρισμα καμμιά φορά, ήταν μια σκηνή. Εγώ δεν είχα κάτι κοινό και έτσι δεν κοιτάω πίσω το ’77 με νοσταλγία περισσότερη από ό,τι το ’87…”
