Τότε μιλούσαμε με ταινίες. Και καταλαβαινόμαστε. Με μια ατάκα, μ’ έναν τίτλο, μ’ ένα τραγούδι, από μια σκηνή, από το κοκτέιλ που ζητούσες στο μπαρ. Και κουβέντα να μη λέγαμε από την ταινία, μια κίνηση, ένα νεύμα, έφτανε. – καταλαβαινόμαστε.
Kαι καθώς ξεφύλλιζα το βιβλίο αφιέρωμα στο Singapore Sling την ταινία του Νίκου Νικολαΐδη κατάλαβα πόσο πολύ καταλαβαινόμαστε, γιατί ταινίες σαν κι αυτή μας έδιναν κωδικούς και κόσμους. Δεν είναι τυχαίο που το Singapore Sling κέρδισε την υπέροχη ζωή του μέσα στα χρόνια, που ταξιδεύει στον χρόνο σε μια κάψουλα cult γοητείας.
Μέσα από τις σελίδες του – ζωντανεύει ο μύθος της θρυλικής ταινίας του 1990, σαν να σε καλεί μια βροχερή, λασπωμένη νύχτα στον παράξενο κήπο του, σε ένα αναπάντεχο ταξίδι.
Ο Νικολαϊδης έκανε σινεμά, έξω από τις γραμμές και πέρα από τα περιθώρια. Έσκαβε στα βαθιά, γελούσε, χαιρόταν, δημιουργούσε, χόρευε, κέρναγε, αναστάτωνε, έπαιζε, άλλαζε κανόνες και ξανάπαιζε. Και το Singapore Sling ήταν μια τέτοια απίθανη έμπνευση του Τρελό, σαν μια μαύρη κωμωδία, εκκεντρικό σαν τους ήρωές του.
“Έχω κάνει την πιο νέα ταινία του ελληνικού κινηματογράφου» έλεγε ο Νικολαϊδης στην Έφη Παπαζαχαρίου – και πιο κάτω στην ίδια συνέντευξη (1990, περιοδικό ΕΝΑ) «Οι ταινίες μου δεν καλύφθηκαν ποτέ πίσω από συσκευασίες. Δήλωσαν από την αρχή τι είναι, από το πρώτο πλάνο. Το ‘μήνυμα’ υπάρχει, αλλά ο καθένας θα το βρει μόνος του. Μπορεί να την ερμηνεύσει όπως θέλει μονοεπίπεδα, πολυεπίπεδα, οριζόντια ή καθετα. Βέβαια αυτό που δεν έχουν αντιληφθεί και θα το αντιληφθούν κάποτε είναι ότι υπάρχει ένα πολιτικό μήνυμα που μέχρι τώρα δεν τόλμησε κανείς να το αγγίξει».Μεγάλε Νικολαϊδη !
«Θέλησα να γυρίσω μια μαύρη κωμωδία για εκείνους που κυνηγούν χαμένα όνειρα, γνωρίζοντας πως στο τέλος θα νικηθούν. Είναι αυτοί που θεωρούν ότι αξίζει να παίξουν τη ζωή τους για κάτι στο οποίο πιστεύουν. Έτσι και ο Σίνγαπουρ Σλινγκ, ο κεντρικός χαρακτήρας, που πληγωμένος αναζητά σε ένα παράξενο σπίτι μια παλιά του αγάπη, ξέροντας ότι πιθανόν έχει πεθάνει… Η ταινία τελειώνει με άγριο τρόπο, αλλά από μια άποψη γεμίζει αισιοδοξία…» έλεγε ο σκηνοθέτης στην Μικέλα Χαρτουλάρη στη συνέντευξή της που δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ (18/08/90)
Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμη (1979) , Γλυκειά Συμμορία (1984) Singapore Sling – Ο άνθρωπος που αγάπησε ένα πτώμα – το 90, η ταινία διχάζει το κοινό του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στην πρεμιέρα της και πατάει γκάζι για το δρόμο. Το φανατικό κοινό του Νικολαΐδη μεγαλώνει. Όλο και πιο πολλοί, όλο και πιο παντού.
Το ενδιαφέρον του κοινού δεν μειώνεται, σε φεστιβάλ, σε αφιερώματα, σε ειδικές προβολές, ο κόσμος ζητά να δει την ταινία. Από εκεί ξεκινάει και η ιδέα για το βιβλίο.
Προκλητικό, ανατρεπτικό, ερωτικό, horror, film noir στέλνει αγάπη μακριά, στην Λάουρα (1944) του Όττο Πρέμινγκερ και γράφει τη δική του ιστορία. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου τώρα αναδύεται ολοζώντανο. Οι πρωταγωνιστές του κυκλοφορούν με έναν αλλόκοτο αέρα. Τους συναντάς από ‘κοντά’- μέσα από τις δικές τους συνεντεύξεις. Michele Valley, Meredyth Herold , Παναγιώτης Θανασούλης.
Την επιμέλεια της έκδοσης της Restless Wind, ανέλαβαν η σύντροφος και συνεργάτης του Νίκου, σκηνογράφος-ενδυματολόγος Μαρί Λουίζ Βαρθολομαίου Νικολαΐδου και ο γιος του Συμεών Νικολαΐδης. Τον γραφιστικό σχεδιασμό υπογράφει ο Πάνος Κασιάρης. Ειδικά για την έκδοση έγραψαν κείμενα ο σκηνοθέτης Αλέξης Αλεξίου και ο σκηνοθέτης/μουσικός Αλέξανδρος Βούλγαρης/The Boy.
H Μαρί Λουίζ Βαρθολομαίου Νικολαΐδου γράφει το ημερολόγιο δημιουργίας της ταινίας – και σε βάζει με τον ιδανικό τρόπο μέσα στα ‘γυρίσματα.
“Στήνουμε τα ντεκόρ και στο σπίτι μας, όπου ήδη έχουν γυριστεί τα Κουρέλια και σκηνές από Συμμορία και Περίπολο. Το σαλόνι μεταμορφώνεται αρχικά σε κρεβατοκάμαρα. Αργότερα θα στηθούν εκεί οι σκηνές του σαλονιού και της τραπεζαρίας… Είμαστε σχεδόν έτοιμοι…Τα παιδιά μας είναι ενθουσιασμένα με τον τόσο κόσμο και με την αναμπουμπούλα που επικρατεί”.
Το βιβλίο περιλαμβάνει το σενάριο της ταινίας (το οποίο ζητούσαν και αναζητούσαν συχνά νέα παιδιά και φοιτητές κινηματογραφικών σχολών) για πρώτη φορά μαζί με τις κομμένες σκηνές. Φωτογραφίες από τις πρόβες, τα γυρίσματα. Δημοσιεύματα, αφηγήσεις, συνεντεύξεις και κείμενα του σκηνοθέτη και των πρωταγωνιστών, κριτικές και άρθρα από τις πρώτες φεστιβαλικές μέρες έως τις σύγχρονες επετειακές προβολές.
Και όλα αυτά, ενώ το Singapore Sling συνεχίζει την ανεξάντλητη ζωή του. Ή όπως εύστοχα σημειώνει στο βιβλίο, ο Λουκάς Κατσίκας:
“Το Singapore Sling είναι το είδος της τολμηρής ταινίας που ελάχιστοι σκηνοθέτες θα αποτολμούσαν ποτέ να υπογράψουν, πόσω μάλλον σήμερα που σύσσωμο το σινεμά υποβάλλεται εκ νέου στα βασανιστήρια του νεοπουριτανισμού και της όποιας πολιτικής ορθότητας. Το αποπειράθηκε ο Νικολαϊδης , ο κορυφαίος σκηνοθέτης του νέου ελληνικού κινηματογράφου, αφήνοντας ως σαρδόνια κληρονομιά του ένα φιλμ-ηλεκτροσόκ. Συγκρουσιακό, παροξυσμικό, γοητευτικό μέσα στις βίαιες αντιφάσεις του και ολότελα αξέχαστο”.
Και τώρα, μιλάμε με ταινίες.
