Δεν πιστεύεις στα μάτια σου, αμφισβητείς τα αυτιά σου, τσεκάρεις τον παλμό σου, νοιώθεις τις δονήσεις, it’s happening again – όπως κάθε φορά που συμβαίνει και εσύ δεν πιστεύεις…Ο Nick Cave εξαπολύει δαιμόνια και θεότητες, τα τραγούδια του σε μια ακόμη εκρηκτική, θυελλώδη, θριαμβευτική τελετουργία. Στα 10χρονα του Release.
Τα έχω καταφέρει, είμαι μπροστά – μπροστά.
O Νick τρέχει πάνω κάτω στη σκηνή,
σαρώνει την εξέδρα, βουτάει στον κόσμο, κολυμπάει πάνω στα χέρια τους, καλεί τα πνεύματα, μας αγκαλιάζει όλους, πετάει το μικρόφωνο, σκουπίζει τον ιδρώτα, κάθεται στο πιάνο, αποθεώνει την μπάντα, η μπάντα αποθεώνει τον Nick, ενώνει τη φωνή με τις τραγουδίστριες, τα gospel της νύχτας, κατάνυξη στο πιάνο.
I don’t believe in an interventionist god… και Wild God. Και Train – Long Sufferin’ – ναι αυτό! και πήγε φίνα, τρένο. Papa Wont Leave You Henry… Και το κατανυκτικό Joy.
Φυσάει από θάλασσα ελαφρά, άγρια και τρυφερά ο Nick με δυο τρεις δρασκελιές φτάνει το φεγγάρι. Γυρίζει από την οθόνη, μας το δείχνει στον ουρανό.
Εδώ είναι αλλιώς, – fuckin’ Athens, τόσα χρόνια. Και να μην το έλεγε, το ξέρουμε, το ξέρουμε ότι το ξέρει. Μας κοιτάει στα μάτια. Wild blue eyes. Γενναίο σφυροκόπημα City of Refuge. Έχει ήδη πει το Jubilee Street.
Σε έκσταση με τους Bad Seeds, βαθιά πια σχέση, φοβεροί μουσικοί, θεότρελοι. Σε έξαψη διονυσιακή. Σε μια αλληλουχία συναρπαστικών, συνταρακτικών γεγονότων – σκέψου από πότε, από το πάτωμα του Σπόρτινγκ ως το χτες το βράδυ στο Φάληρο, με ακαταμάχητα highlights, all the way.
Έχουν περάσει 2μισυ ώρες.
Είμαι εκεί μπροστά, όπως κάθε φορά. Nobody’s Baby Now και Into My Arms για φινάλε. Ως την επόμενη φορά, το εννοεί. Το ξέρεις ότι το εννοεί. Μετά, σκύβει και μου το ψιθυρίζει.
