Εκείνη τη φορά στο Παρίσι – ήταν το 2011, Οκτώβριος, είχα πάει για την παράσταση των DV8, το χοροθέατρο και συνέντευξη με τον Lloyd Newson, τον ιδρυτή τους – έμενα στην στην Rue Montmartre.
Από εκεί που έμενα, όχι μακριά – στο 142, ήταν ένα σημείο που είχε καρφωθεί στο μυαλό μου, σαν κόκκινη πινέζα στον χάρτη των ονειρικών μου περιπλανήσεων – το Silencio club του David Lynch. Σχεδιασμένο από τον Lynch, δημιουργία του Lynch, άποψη, φιλοσοφία, ντιζάιν, περιεχόμενο, μουσική, μόδα….Μόλις δυο βήματα από το ξενοδοχείο μου,- σαν Λυντσικό όνειρο. Στ’ αλήθεια, ή νόμιζα πως το ζούσα. Το πρώτο.
Ένα μόνο θέμα – Τα εγκαίνια του Silenciο ήταν προγραμματισμένα για τις 6 Οκτωβρίου – την ίδια μέρα με την πτήση μου πίσω για Αθήνα.
Fuck! Όμως – την παραμονή ήμουν εκεί. Και αποφασισμένη να μην αφήσω την Rue Montmartre στην ησυχία της.
Όπως γίνεται στις ταινίες επικοινωνώ με τα Κεντρικά (τα γραφεία μας στα Νέα) και με την ακαταμάχητη φίλη μου Έφη Φαλίδα καταστρώνουμε σχέδιο να κυκλώσουμε το Silencio από όλες τις πλευρές – μουσικό – μοδικά – ντιζαϊνικά – κινηματογραφικά – με τις σωστές clubbing αναλογίες.
Καταφέρνουμε να εντοπίσουμε ένα όνομα (ήταν Σάντρα; Σάσα; Σάρα;- δεν θυμάμαι) στις δημόσιες σχέσεις του κλαμπ – και έναν αριθμό τηλεφώνου.
Παίρνω αμέσως. Χτυπάει, δεν το σηκώνει. Το κάνω μια δυο φορές ακόμη. Κάπου, κάθομαι για ένα καφέ – κρουασάν να σκεφτώ καλύτερα. Και ξαναπαίρνω τηλέφωνο. Απαντάει. Είμαστε σε καλό δρόμο, στον καλύτερο.
Της εξηγώ αμέσως ότι είμαι δημοσιογράφος, από την Ελλάδα, την μεγαλύτερη ελληνική εφημερίδα μπλα μπλα μπλα – The News? και πολύ θα θέλαμε να γράψουμε για το Silencio και όλα αυτά και όχι, δεν ζητάω να μπω στην guest list για αύριο Σάντρα, Σάσα, Σάρα μου… απλά να περάσω να δωμ το κλαμπ σήμερα – να έχω μια εικόνα – αυτό μόνο. Την αναστάτωσα. Γαλλίδα σε πανικό. Δεν γίνεται και δεν γίνεται…- είμαστε στην τελευταία μέρα και όλα είναι στον αέρα και μπλα μπλα, ντεζολέ, τρε ντεζολέ, ανένδοτη.
Αγαπώ τους Γάλλους, αλλά ως ένα σημείο. Το είχαμε ξεπεράσει.
Και είναι η στιγμή, νομίζω, που περνάει από το μυαλό μου η σκέψη – τελευταία μέρα… λες να είναι και ο David Lynch εκεί; Πολύ πιθανό. Σίγουρα θα είναι. Ας λέει ότι θέλει η Σάντρα, Σάσα, Σάρα… σκέψου (λέω στον εαυτό μου μόνο πόσες φορές έχεις πάει στο Silencio Club στο Mulholland Drive). Και πίσω πάλι στο 142 της Rue Montmartre.
Φθινοπωρινό γλυκό παριζιάνικο απόγευμα.
Στέκομαι μπροστά σε μια μαύρη πόρτα, βαριά, ξύλινη, ακλόνητη, παλιά αλλά φρεσκοβαμμένη – δεν υπάρχει πινακίδα, καμία ένδειξη, ξέρω όμως πολύ καλά ότι πίσω από την μαύρη πόρτα είναι το Silencio και όλο το μυστήριό του.
Νοιώθω πως είμαι μέσα σε ταινία του Lynch – δεν πρόκειται να κάνω πίσω.
Απλώνω το χέρι μου και σπρώχνω την πόρτα. Κι αυτή – ανοίγει.
Βαριά, αργά, δελεαστικά. Βρίσκομαι ήδη μέσα στο Silencio. Δεν ακούγεται τίποτε. Μόνο σκοτάδι. Μόλις συνηθίζουν λίγο τα μάτια μου από το φως, διακρίνω μπροστά μου μισοφωτισμένους διαδρόμους. Θυμάμαι τα σκαλιά. Λεπτές κόκκινες δεσμίδες από φως με οδηγούν. Υπάρχουν δωμάτια. Και κάποιες κουρτίνες. Νομίζω θυμάμαι καλά – απλώνονταν πληθωρικές βελούδινες κουρτίνες. Απτόητη, συνεχίζω. Ακούω ή υποψιάζομαι ηχητικά εφέ. Είμαι σίγουρη ότι από κάπου θα εμφανιστεί η Rebekah Del Rio να τραγουδάει το Llorando. Όλα, άλλωστε, πρέπει να είναι έτοιμα για τα εγκαίνια. Ατμοσφαιρικά, σαν σε όνειρο.
Μετά πιάνω ομιλίες. Άνθρωποι που συζητάνε, χαμηλώνουν και δυναμώνουν φωνές.
Και τώρα τους συναντώ. Μαζεμένοι σε ένα δωμάτιο, σκοτεινό κι αυτό αλλά όχι όσο τα άλλα – είναι εκείνοι που δουλεύουν στο κλαμπ και ετοιμάζονται για την πρεμιέρα. Ξαφνιάζονται που με βλέπουν.
Pas de problème, τους εξηγώ. Αυτό κι αυτό. Δεν διακρίνω ενθουσιασμό, ίχνος ενδιαφέροντος στα λεγόμενά μου, μάλλον απορία και μου ζητάνε – ευγενικά το δίχως άλλο – να βγω έξω.
Απορώ κι εγώ. Κι εκείνη η συνάντηση του σκηνοθέτη με τους δημοσιογράφους; ρωτάω. Ιδέα δεν έχουν – πώς να’ χουν; Το είπα μήπως και πιάσει.
‘Όπως και να’ χει, τα είχα κάπως καταφέρει – είχα δει το Silencio, από μέσα, μια μέρα πριν ανοίξει. Τα επόμενα χρόνια έγραψε την ιστορία του στις παριζιάνικες νύχτες – τώρα μετακομίζει και στο Βερολίνο.
Οι DV8 εμφανίστηκαν στη Στέγη με το Can we talk about this?
Το Silencio θα το συναντάω στο Mulholland Drive. – No hay banda, αλλά…
