Το πρώτο μου αεροπορικό ταξίδι στο Λονδίνο – μόνη. Τελικός προορισμός Σαουθάμπτον, επίσκεψη στην κυρία Μπρίτζες (άλλη ιστορία, άλλη φορά).
Με συνοδεύει στο Ανατολικό Αεροδρόμιο – πτήσεις εξωτερικού – έτσι το λέγαμε τότε – η Αντουανέττα.
Μάνα, της λέω εκεί που περιμέναμε στις αναχωρήσεις πριν περάσω τον έλεγχο διαβατηρίων. Μάνα – δες εκεί !! Οι Eurythmics !
Οι Ποιοι;
Οι Eurythmics ! H Annie Lennox και ο Dave Stewart! Κοίτα, κοίτα, αυτοί εκεί!
Ήταν οι Eurythmics, δεν είχα παραισθήσεις, δε νόμιζα ότι τους είχα δει, τους είχα δει. Ταξίδευαν. Και το πιο πιθανό ήταν ότι θα ταξίδευαν για Λονδίνο. Άλλη πτήση για Λονδίνο δεν υπήρχε εκείνη την ώρα. Μόνο η δική μου.
Για φαντάσου. Πρώτο ταξίδι μόνη μου στην Αγγλία και πετάω με Annie Lennox και τον Dave Stewart !
Την Annie Lennox !!ξαναλέω στον εαυτό μου για να το πιστέψω. Να ήταν, σκεφτόμουν, κάπου στα μέρη μας για διακοπές ; ποιος ξέρει! Δεν ξέρω κιόλας αν από εκείνο το σημείο ξεκίνησε και το περίφημο spot the celebrity – που παίζουμε αδιαλείπτως στα ταξίδια, με μεγάλη επιτυχία.
Χαιρέτησα την Αντουανέττα καθώς περνούσα τον έλεγχο, χωρίς να χάνω από τα μάτια μου το δίδυμο. Δεν ήταν και δύσκολο να εντοπίσεις την Annie. Με το φανταστικό κοντό μαλλί της.
Και η καλή μου τύχη συνεχίστηκε.
Οι θέσεις τους δεν είναι μακριά από την δική του – economy, μην φανταστείτε. Κάθομαι παράθυρο για τη θέα, αλλά έχω το νου μου και διάδρομο για τους διάσημους φίλους μου.
Κάποια στιγμή περνάει ο Dave Stewart, προσπερνάει τη θέση μου και συνεχίζει. Είναι η στιγμή που λες στον εαυτό σου – ή τώρα ή ποτέ…Το ‘τώρα’ το έχω υπολογίσει συγκριμένα όταν επιστρέφει ο Stewart πίσω στη θέση του.
Και έτσι γίνεται. – Συγνώμη που ενοχλώ (πολύ ευγενικά) αλλά σας είδα από πριν και είμαι πολύ φαν…και αν δεν είναι πρόβλημα, θα μπορούσα να έχω ένα αυτόγραφο από την Annie (είχα δώσει και περιοδικό και στιλό στον Stewart, που δεν τα πήρε, αλλά είπε, ναι, βεβαίως, πολύ ευγενικά).
Έφυγε και ξαναγύρισε. Με το αυτόγραφο. Δείτε τη φωτογραφία – και πίσω Love from Annie Lennox και Dave Stewart ! Στην πρώτη μου σόλο πτήση για Λονδίνο.
Κι αυτό το κείμενο το έγραψα λιγότερο για να πω την ιστορία και περισσότερο για να πω πόσο πολύ – και ακόμη πιο πολύ – τόσα χρόνια μετά τους εκτιμώ και τους θαυμάζω και τους δύο. Για να πω, πόσο πολύ αγαπώ την Annie Lennox.
Σήμερα και κάθε μέρα, για την στάση της απέναντι στον άνθρωπο. Για την ανυποχώρητη, μαχητική, βαθιά ανθρώπινη Αnnie, που νοιάζεται και δυναμώνει τη φωνή της.
Γιατί δεν μπορεί να δεχτεί την γενοκτονία που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας και “βρίσκει πολύ δύσκολο να πιστέψει ότι ενήλικοι άντρες και γυναίκες θα μπορούσαν ποτέ να υποστηρίζουν την σφαγή χιλιάδων παιδιών – σα να είναι κάτι κανονικό, ότι πρέπει να εξοντώσουμε τους Παλαιστίνιους”
Dear Friends – γράφει η Annie
I have to ask – as you must too… How much longer are we going to witness these horrific events? Have YOU grown accustomed to them yet?? I REFUSE to normalise witnessing all the horrors of Gaza and coming to the conclusion that it’s in any way ‘normal’!!!!
I will not and cannot normalise genocide!
THIS is the reason I post almost every single day and will continue to do so for as long as this Armageddon continues…
Dear friends, χαίρομαι όταν τους ανθρώπους που θαύμαζα από παλιά, αξίζει να τους θαυμάζω ακόμη πιο πολύ σήμερα.
