Μετράς σωστά; Με κάποιο τρόπο, ναι. Και αφού το punk έγινε 50 χρονών, κάποιος εκεί έξω μετράει. Εμπιστεύεται τους αριθμούς και αν όχι εντελώς, τους δίνει μια κάποια σημασία.
Τότε ήταν που οι Damned κυκλοφόρησαν το Damned Damned Damned και έγινε μια αρχή. Damn people, I love this band. Έχω φωτό με Rat Scabies. Το πιο punk χρώμα είναι το ροζ (σε κίτρινο φόντο). Never Mind. The Sex Pistols νερό κάτω από τη γέφυρα. Και Suspect Device στο Παγκράτι.
Α ναι στον Πήγασο, μετά στο Ρόδον. Καλλιδρομίου, Μάρνη μια ανάσα, το πολύ δυο. Μα πρώτα, πρώτα από όλα, πρώτα και κύρια. Στο Σπόρτινγκ το τριήμερο. Αφού, στο είπα Νικ, εκεί σε είδα πρώτα φορά και τι να λέμε! Happy Birthday!
Το τετραήμερο στο Ρόδον – one – two – three – four και τέσσερις ημέρες.
Στο Καλλιμάρμαρο, στην αυλή του σπιτιού μας, η αποκάλυψη. Είδαμε τους Clash live. Εμείς είμαστε αυτοί. Punk rock 50. Ποιος μετράει! Με τους Stranglers (που δεν ήταν punk, λένε) στο Παρίσι. Με τον Bruce που δεν είναι punk λένε, στα σύννεφα. Και rockabilly με ψηλά τα τακούνια. Και on the road. Story Of My Life. Από εκείνη την ακτή.
Αν και – αδιαπραγμάτευτα New York/New York – late 70ς. Patti, Tom, Richard, Alan, Debbie… New York Dolls. Στο κάδρο με μεγαλείο Μποτιτσέλι, Lou, John και τα άλλα Βελούδα.
Και εκεί που οι Ramones έδιναν έδιναν οδηγίες στους Talking Heads – γρήγορα τραγούδια, το ένα μετά το άλλο, δεν κάνεις break, δεν πιάνεις κουβέντα με το κοινό, κόβεις πόζες και κουστούμια σκηνής – Ανέβα όπως είσαι.
Εκτός αν θέλεις την ιστορία ακόμη από πιο αρχή. Σεζόν 1, Eπεισόδιο 1- Fun House
It’s alive!
