
Είναι μια θάλασσα, αλλά θα περιμένεις λίγο. Πρώτα είναι δρόμος. Όχι – πριν από τον δρόμο είναι μια σκάλα, είναι ένα δωμάτιο, λίγο φως, πιο πολύ σκοτάδι. Είναι δύσκολοι οι άνθρωποι. Γίνονται σκληροί και βίαιοι.
Αλλά, από ένα τέλος έρχεται μια αρχή – για την Βαγγελιώ (Ευαγγελία Ανδρεαδάκη).
Η Βαγγελιώ φεύγει.
Βγαίνει στον δρόμο, φτάνει κάπου, στην Εύβοια, στο Λευκαντί, σε ένα καλοκαιρινό θέρετρο τώρα, που δεν είναι καλοκαίρι. Βρίσκονται μόνο λίγοι ντόπιοι. Στο ξενοδοχείο ένα μοναδικό, το δικό της, τραπέζι στην άκρη.
Η βία όμως κατοικεί κι εκεί. Την βιώνει η Βίκυ (Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα). Από τον άγριο, αχάριστο, βάρβαρο πατέρα της. Σκηνές σκληρές και άγριες. Κάποια στιγμή θα έρθει η λύτρωση. Θα έρθει;
Κι όμως, πάνω – κάτω από την αρχή βλέπεις στο βάθος τη θάλασσα. Νοιώθεις προς τα πού θα πάει η ταινία, καθώς ξετυλίγεται η ιστορία, που ο Αλέξης Αλεξίου αφηγείται μαεστρικά, στην τρίτη ταινία του (μετά την Ιστορία 52 και την Τετάρτη 04.45). Με ένταση που νοιώθεις συνεχώς να κινείται μέσα από χαραμάδες, κάτω από τα πλάνα, στις ματιές, μέσα στην δυνατή φωτογραφία του Σίμου Σαρκετζή.

Η μουσική του Λευτέρη Μουμτζή έχει τον δικό της ρόλο στην ταινία και είναι πρωταγωνιστικός.
Δυο γυναίκες, έχοντας ζήσει, υπομείνει και πληγωθεί σκληρά στην κοινωνία της πατριαρχίας, συναντήθηκαν την στιγμή που η θάλασσα ήταν γυαλί.
Στο ωραίο, άρτιο αψεγάδιαστο σινεμά του Αλέξη Αλεξίου, σε σενάριο Αφροδίτη Νικολαΐδου και Αλέξης Αλεξίου.
Θάλασσα από γυαλί (Weird Wave)






