Καυτά κοψίματα, διαβολεμένα φάλτσα. Ξεγυρισμένα σερβίς, μπαρουτιασμένες αποκρούσεις. Τρελά καρφώματα.
Ο Marty Mauser (Timothée Chalamet) τα έχει όλα αυτά στο τσεπάκι του. Ο κόσμος όλος πρέπει να το δει, να αναγνωρίσει. Ότι ο Marty είναι ο καλύτερος. The best. Mήπως δεν είναι! Και γι’ αυτό πρέπει να κυνηγήσει το όνειρό του. Πολύ πάνω από το φιλέ. Να στείλει το μπαλάκι στο διάστημα. Αν όλα αυτά που βάζει στο μυαλό του, φαίνονται έτσι από τις λέσχες ping pong της Νέας Υόρκης του 1952 όπου παίζει και τον παραδέχονται.
Αυτό που έχει να κάνει είναι να παρατήσει την δουλειά στο παπουτσάδικο του θείου, να πάρει τα λεφτά που δούλεψε και να πετάξει στο Λονδίνο για το πρωτάθλημα.
Να παίξει, να κερδίσει, να μάθει ο κόσμος γι’ αυτόν.Για τα διαβολεμένα φάλτσα του.
Στερεώνει καλά τα γυαλιά στη μύτη, σκύβει στο τραπέζι, ζυγιάζει το μπαλάκι, το αφήνει να σταθεί για λίγο στον αέρα, το στέλνει απέναντι και παίρνει την μια παρτίδα μετά την άλλη.
Δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται. Το μεγάλο παιχνίδι, εκεί έξω ζορίζει.
Αλλά ο δικός μας δεν κάνει πίσω, σπρώχνει μπροστά. Με θάρρος και θράσος. Τρυπώνει στην “καλή κοινωνία ‘, κάνει τα χατίρια των ‘χορηγών’, συμβιβάζεται, ταπεινώνεται, αλλά έχει το βλέμμα σταθερά στη μεγάλη εικόνα, ελίσσεται, ξεγλιστράει απ’ τις υποχρεώσεις, γίνεται καπνός και βλέπει μπροστά του μόνο την ρακέτα του Ιάπωνα. Αυτή με το λάστιχο (διαμαρτύρεται) και χάνει από τον Koto Endo (Koto Kawaguchi, ένας κουφός παίκτης του ping pong που έχει κερδίσει μετάλλια και εδώ κάνει το κινηματογραφικό ντεμπούτο του). Ο Marty πρέπει να πάρει ρεβάνς, να πετάξει στο Τόκιο. Ιπτάμενα κοψίματα.
Ο Chalamet είναι ακριβώς αυτός ο τύπος.
Παίζει και κερδίζει όλες τις μπαλιές της ταινίας, με την ορμή, τα κολλήματα, το πάθος του ήρωα – που έχει μεγαλώσει, στη σκληρή Νέα Υόρκη των 50ς, με τους δεσμούς των Εβραίων, τον θείο που (ως ένα σημείο) τον στηρίζει και τη μάνα (την αγαπημένη Fran Drescher, η… The Nanny) που είναι εκεί, στις πιο δύσκολες στιγμές του.
Δείχνει ιδανικά ο Chalamet στην οθόνη την ανυπομονησία, την λαχτάρα του Marty να ξεφύγει από όλα αυτά και να ζήσει το όνειρό του. Κερδίζει ως και την σταρ (Gwyneth Paltrow), δεν δέχεται το όχι σαν απάντηση. Και στήνει κόλπα με τον κολλητό του – ωραίος στο ρόλο του ο Tyler Okonma, που δεν είναι άλλος βέβαια από τον Tyler The Creator τον ευρηματικό ράπερ.
Ως και τον Abel Ferrara είδαμε στην ταινία. Και με τον Ferrara, φίλε Τιμοτέ, σκέψου πριν τα βάλεις. Όλο το σκηνικό στο μεταξύ, μού μύρισε Scorsese – Ν. Υόρκη, 50s, συμμορίες, ο ήρωας ο ίδιος, ο γρήγορος ρυθμός. Ο Josh Safdie, ο σκηνοθέτης έχει μελετήσει καλά το θέμα του, φαντάζομαι θα δοκίμασε και δυο τρεις μπαλιές πάνω από το φιλέ.
Κι εκείνα τα customized “marty supreme” πορτοκαλί μπαλάκια θα έκαναν τρελό γκελ στα γυρίσματα. Και πολλά από αυτά, σ’ έστελναν ακριβώς στην ιστορία του Βελόνα, όπως έλεγαν τον Marty Reisman, θρυλικό παίκτη του ping pong στα 50ς και στα 60ς στη Νέα Υόρκη, μεγάλη μούρη στις λέσχες και θριαμβευτή πολλών τουρνουά. Στον χαρακτήρα και στη ζωή του βασίζεται χαλαρά η ταινία. Όπως επίσης ένα ντοκιμαντέρ και το βιβλίο του Jerome Charyn.
