Ένας συγγραφέας που αγαπώ πολύ (φράσεις από βιβλία του τις έχω μαζί μου χρόνια), ένας σκηνοθέτης που δημιουργεί με έμπνευση μπαίνοντας στα έργα από μυστικές καταπακτές (τις παραστάσεις του παρακολουθώ σταθερά τα τελευταία χρόνια). Και ένα κείμενο, για το ‘σπάσιμο’ της ψυχής, κοντά το σμπαράλιασμα του κόσμου. Η άβυσσος, μόλις λίγο πιο κάτω, πας και με τα πόδια.
Ο Σκοτ Φιτζέραλντ έγραψε το Crack Up – δοκίμιο το 1936. O Γιώργος Σίμωνας και η Ομάδα Νοσταλγία φέρνουν το προσωπικό, αυτό εξομολογητικό κείμενο σήμερα στη σκηνή.
Είχαν ήδη περάσει χρόνια από το Great Gatsby (1925). Και το Tender is the Night, το ’34 ήταν εμπορική αποτυχία. Η Ζέλντα, η γυναίκα του νοσηλευόταν σε ψυχιατρική κλινική. Τα παλιά ήταν, για τα καλά ξεχασμένα.
– Ο κόσμος δεν διαβάζει πια Σκοτ, τού λένε.
Ναι το βλέπει ο Σκοτ, αλλά προσπαθεί, δεν το βάζει κάτω. Αναζητά συνεργασίες σε περιοδικά και εφημερίδες, ψάχνει να βρει την έμπνευσή του, μετακομίζει στο Χόλλιγουντ, τα σενάρια θα είναι μια κάποια λύση. Ο Σκοτ δοκιμάζεται ψυχικά, θέλει να αντέξει. Είναι και τα οικονομικά χάλια, πρέπει να βρει δουλειά, μιαν άκρη. Ραγίζει, προσπαθεί, καταρρέει, επιμένει, σπάει. Σαν ένα πιάτο ‘μοναδικής ομορφιάς’ που προσφέρεται σε τιμή ευκαιρίας από τον επιδέξιο τηλε-πωλητή. Το αμερικάνικο όνειρο, χίλια κομμάτια.
Στην «Κατάρρευση» της ομάδας Νοσταλγία, στο Rabbithole,
ο σκοτεινός κόσμος του Σκοτ απλώνεται σε βαθιές νύχτες και συναντήσεις εργασίας, κυνήγι της έμπνευσης, αλκοόλ και εφημερίδες, αδέσποτες σκέψεις, στους λίγους φίλους, στις πιο ουσιαστικές μα πονεμένες σχέσεις. Όλα συμβαίνουν και όλα καταρρέουν. Κάπου, κάπου τρυπώνει φως.
Δεν μπορεί να μην υπήρχε δρόμος για τον Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, σκέφτεσαι. Μετά πάει το μυαλό στα όσα συμβαίνουν σήμερα…καμία ελπίδα.
Η παράσταση έχει ρυθμό, έχει ερμηνείες εξαιρετικές, έχει νεύρο και χιούμορ. Έχει σκηνοθετικά ευρήματα, φλας στον παραλογισμό του κόσμου μαεστρικά δοσμένο από την θεατρική διασκευή και την σκηνοθεσία του Γιώργου Σίμωνα.
Με τον Γιάννη Γιαννούλη, έναν έξοχο Σκοτ.
Την Ματίνα Περγιουδάκη (Σεσίλια, την βοηθό του), την Ιφιγένεια Γρίβα (Σέιλα, κριτικό), την Σίσσυ Μαράθου (Φράνσις, κόρη του), τον Αχιλλέα Βατρικά (Χάρολντ, ο μάνατζερ του Σκοτ), τον Μιχάλη Ζαχαρία (Εντ, ο δημοσιογράφος/μποξέρ), τον Δημήτρη Μπαλασάκη (Ραβίνος 1, σερβιτόρα) και τον Γιώργο Σίμωνα – και σε ρόλο (Ραβίνος 2)
Τα κοστούμια σχεδίασε η Δήμητρα Λιάκουρα, τη μουσική έγραψε η Τώνια Ράλλη και τους φωτισμούς και τα βίντεο επιμελήθηκε ο Γιώργος Βλαχονικολός.
Στο Rαbbithole (Γερμανικού 29, Μεταξουργείο) ως τις 5 Απριλίου, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή)
Το βιβλίο >
«Το Ράγισμα» σε μετάφραση Κατερίνας Μέρμηγκα κυκλοφόρησε το 2020 (εκδ. Μελάνι) και σε μετάφραση Γιάννη Λάμψα το 2010 (Ροές). «Το σπάσιμο» σε μετάφραση του Μανόλη Σαββίδη το 1996. Η «Κατάρρευση» σε μετάφραση Άρη Μπερλή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα.
