Το ‘λεγα και το ξανάλεγα. Φέρτε για συναυλία τον Chris Isaak. Ίσως φαινόμουν και γραφική – τόσες φορές το έλεγα! Γιατί τον είχα δει στο εξωτερικό και ήξερα! Και από χτες το βράδυ, μετά το live του Chris Isaak στην Αθήνα, ξέρουν πιά πολλοί. Ήταν η ιδανική, απογειωτική έναρξη του φετινού επετειακού Release. Και θα μείνει σαν μια από τις πιο ωραίες βραδιές που ζήσαμε στο Λόφο. Να το θυμάστε!
Μην πείτε ότι δεν σας το έλεγα. Συνέχεια τις τελευταίες μέρες.
Δεν έχει σημασία αν ήσουν από τους ελάχιστους που είχαν βρεθεί στο πρώτο live του στο Ρόδον (στα 90ς) – από τότε είχε να έρθει. Καμία σημασία αν τον έμαθες από τις πολλές διασκευές του Wicked Game. Αν ήσουν από τα παιδιά και τις παρέες εκεί δίπλα μου, μπροστά που είμασταν στη σκηνή. Αν ήσουν ροκαμπιλάς, μεταλλάς, ή Χαρλεάς, ή και πιστός της ελεκτρόνικα, ή του κλασικού ροκ, indie ροκ, του σκοτεινού ροκ, της πονεμένης μπαλάντας, της ξέφρενης ηλεκτρικής κιθάρας, του ροκενρόλ ξεφαντώματος.
Ο Chris Isaak έπαιξε για όλους.
Πολύ νωρίς κιόλας, κατέβηκε από τη σκηνή, ανηφόρισε στις κερκίδες, ως ψηλά, στα ύψη, τραγουδώντας – Φωνή μοναδική, αναλλοίωτη, συγκινητική, rock’n’roll made in California – με ψυχή.
Δύο ώρες συναυλία, γεμάτη δυνατές στιγμές.
Όσες φορές κι αν είχες ακούσει το Wicked Game – έτσι όπως το είπε χτες, σου έκοβε την ανάσα. Το ίδιο με το Blue Hotel, ήσουν ήδη μαζί του στη lonely highway. To Bad Bad Thing είχε άλλη χάρη κι εκρηκτική δυναμική με όλες τις αντανακλάσεις μαζί από το (κλασικό πια) κοστούμι με τους καθρέφτες. Τίποτε δεν είναι τυχαίο.
Είχε μαζί του φοβερούς μουσικούς. Ένας κι ένας. Rowland Salley στο μπάσο, songwriter με Grammy (μας είπε και το τραγούδι του έχει πει ο Robert Plant και ο John Prine) είναι και ζωγράφος. O απίστευτος JD Simo στην κιθάρα, o Chris Powell δύναμη στα ντραμς, πλήκτρα και ακορντεόν ο Mike Webb. Κιθάρες άλλαζαν συνέχεια – ο Chris έπαιξε και φυσαρμόνικα.
Μπάντα δηλαδή από rock’n’roll εποχές που κάθε νότα, κάθε παίξιμο γεννιέται από βαθιά σχέση αγάπης. Άφησαν και το setlist στην άκρη και έπαιζαν άλλα κομμάτια που αποφάσιζαν επί τόπου. Έχει και πρώτης ποιότητας υλικό – τα τραγούδια – να διαλέξει. Με χιούμορ, αβίαστο και κουλ και επικοινωνία με τον κόσμο. Και κάποια στιγμή, κάπου στη μέση απευθύνθηκε σε όσους έχουν παιδιά στο σπίτι, να τηλεφωνήσουν στην μπέιμπι – σίτερ και να πουν ότι θα αργήσουν. Τέλεια;
Οh yes! Speak of the devil, San Francisco Days, Somebody’s Crying, Lie to Me, Two Hearts…Forever Blue, Dancin’ …και είπε και… Elvis – Can’t Help Falling in Love with you. Το Blue Spanish Sky ? Αυτό θα μας το πει την επόμενη φορά. Και άλλη φορά δεν θα αργήσει τόσο να έρθει.
