Να σας πω λοιπόν για τον David Byrne.
Έτοιμοι; Nα αρχίσω τα αποθεωτικά, τα ενθουσιώδη, τους ύμνους για τον καλλιτέχνη; Και γι αυτό που ζήσαμε στο Πάρκο Νιάρχος με το που έπεσε ο ήλιος την πιο μεγάλη μέρα του χρόνου; Που την ακολούθησε μια από τις πιο μεγάλες συναυλιακές βραδιές;
David Byrne the great.
…να σουλατσάρει – και να χορεύει και να τον σηκώνουν στα χέρια – και να πετάει και να πηγαίνει πέρα δώθε στη σκηνή, σε όλη την συναυλία και σε όλη την μουσική του διαδρομή, από τους Talking Heads ως το Who Is the Sky?
Με τους μουσικούς που είχαν τα όργανα πάνω τους, μαζί – τις κιθάρες και το μπάσο, αλλά και τα πλήκτρα και τα κρουστά όλα – σε κίνηση μαζί με τους χορευτές, σε ένα non-stop σόου που έπαιρνε ανάσες μόνο όταν ο Byrne έλεγε ιστορίες για να προλογίσει τα κομμάτια.
Όλοι στα μπλε.
Το φόντο στην χορταστική μεγάλη σκηνή ν’ αλλάζει, να μας πηγαίνει από την εξοχή στην πόλη, από τη Νέα Yόρκη στο διαμέρισμά του, από τα εικαστικά fun πλάνα σε συνθήματα με νόημα.
David Byrne the great.
Πόσο πολύ χαίρομαι που δεν τον έχω χάσει όλα αυτά χρόνια και τον παρακολουθώ, τον ανεξάντλητο, αξιαγάπητο, ευαίσθητο, εμπνευσμένο, ανήσυχο πάντα David Byrne.
Aπό την πρώτη φορά με τους Talking Heads στη Λεωφόρο,
στο Womad μ’ εκείνη την γκαραζο-φόρμα του, στους Βράχους με τον λίγο κόσμο γιατί έπαιζε η Εθνική, ήταν το 2004, στον Λυκαβηττό μόνο με εκείνη την λάμπα να κρέμεται και να τον φωτίζει. Κάποια στιγμή προς το τέλος χτες, έσβησαν τα άλλα φώτα και άναψε πάλι μόνο μια λάμπα στη σκηνή. Ένοιωσα σα να μας έκλεισε το μάτι.
David Byrne the great! Μέσα του δουλεύει ακόμη δυνατά η μη
χανή του GBGB όσο και οι ρυθμοί του κόσμου, που μεταφέρει στη σκηνή σαν μεγάλη γιορτή της μουσικής. Το σύνθημα έχει αλλάξει – και συμφωνεί ο Byrne μ’ αυτό – μας το είπε: Love and Kindness is the new punk!
Στο Release Release και στο SNF Nostos, στο Πάρκο. Κι αφού πριν έπαιξαν ωραία οι Nation Of Language και οι Deadletter.
