Θερμαϊκός, Νοέμβριος. Φεστιβάλ Κινηματογράφου , e la nave va.Ο ορίζοντας μακραίνει. Ένας κορμοράνος βουτάει στα ρηχά. Κάπου, στα βαθιά, κάποιος πετάει στη θάλασσα μια σκέψη.
Φωτιά στο Λιμάνι.
Μετά πήραμε τον δρόμο κατά κει. Μια γυναίκα που κρατούσε την ομπρέλα της ανοιχτή από μια προηγούμενη βροχή έτρεχε μπροστά μου. Να προλάβει την ταινία. Προσπάθησα να μαντέψω σε ποια από τις αίθουσες πήγαινε. Έπεσα έξω. Άλλα έτσι κι αλλιώς, εγώ είχα χρόνο να μείνω και να κοιτάω τη φωτιά. Στο Λιμάνι.
Το σκηνικό της στιγμής, νουάρ φουλ και τα ρέστα ποπ-κορν, από την Πλατεία.
Κάμερα στη θάλασσα. Η βροχή είχε κάνει το δρόμο καθρέφτη, όλα γυάλιζαν σαν παρκέ, βήματα ξεμάκραιναν αφήνοντας πίσω ίχνη μυστηρίου.. Τέσσερα- τρία- δύο- πάμε … “Τέλειωνε με τα γραψίματά σου και μετά πιάσε την κάμερα” άκουσα μια φωνή να ψιθυρίζει πίσω μου. Έκανα να δω- κανείς. Δεν υπήρχε άνθρωπος. Αυτή θα ήταν, ποιος άλλος; η Θεσσαλονίκη.
Το έχει πει ο Μεγάλος-
κι εγώ το λέω με κάθε ευκαιρία – το έχουμε μάθει πια. Οι κουκουβάγιες δεν είναι αυτό που φαίνονται.. Και να’ τη πάλι δήθεν αμέριμνη, δήθεν τυχαία, σα να παίζει στην ταινία. Έτσι ξένοιαστα ξεκινούσαν και τα Πουλιά.
Σε είδα, θα σε δω, δεν πρόλαβα, θα σπεύσω. Μη χαθούμε. Θα πάρεις βραβείο. Αλλά ξέρεις κάτι; εμένα μ’ αρέσουν ταινίες, όχι βραβεία. Οπότε και του χρόνου με υγεία. Υγεία πάνω από όλα.
Τις προάλλες στο Καπάνι,
κείθε στο πάρτι που λέγαμε, στον δρόμο, το 67ο TIFF σήκωνε σκόνη. Είμαι μπροστά και τσεκάρω τη δράση στην κονσόλα με Street Outdoors Soundsystem να ρίχνουν beat ανελέητα, να τρίζει το πλακόστρωτο και να χορεύουν οι κούκλες της βιτρίνας (και οι έξω απ τη βιτρίνα χόρευαν ωστόσο) και εδώ θέλει ήχο για να καταλάβεις καλύτερα.
Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω και (αυτό ήταν σίγουρο από την αρχή) φτάνω ιδρωμένη στην έρημο (μετά άρχισε να φυσάει πάλι) αλλά εκείνη την ώρα στην έκθεση…, σέρνω τα βήματα στην άμμο, πέρα, πιο κάτω, πιο μακριά, σε ποιητικές δύνες και ψυχεδελικά συναπαντήματα με όντα παράξενα, φιλικά όμως, που έχουν κάτι να πουν, αλλά δεν λένε, σα να έχουν πάρει όρκο σιωπής, ή να θέλουν να φύγουν γρήγορα και να πάνε αλλού –
ό,τι πεις κι ό,τι δεν πεις, τού λέω του ερημάνθρωπου, χαιρετώ. Για την ώρα.
