Ήθελα πάντα να κάθομαι στη θέση στο παράθυρο, να βλέπω έξω. Άλλοτε βρίσκαμε, άλλοτε δεν βρίσκαμε, όμως μπαίνοντας στο λεωφορείο, αυτό έψαχνα, να βρω τη θέση για να βλέπω.
Ήταν – μου έλεγε η μάνα – ένας πολύ παλιός δρόμος, η Ιερά Οδός. Αρχαίος δρόμος, με μεγάλη ιστορία. Και όταν πηγαίναμε από το Αιγάλεω στην Αθήνα, εγώ παρατηρούσα την Ιερά Οδό και προσπαθούσα να καταλάβω τι κρυβόταν πίσω από εκείνα που έβλεπαν τα μάτια μου, ποια ήταν που είχαν μείνει από τότε και ποια τ’ άλλα που ήρθαν μετά.
Έβαζα σημάδια, το εκκλησάκι, τις γραμμές του τρένου, την Γεωπονική.
Κι έβαζα τις παλάμες να μου κάνουν σκιά στο τζάμι να κοιτάω καλύτερα. Εδώ, μου έλεγε η μάνα, ήταν η Ελιά του Πλάτωνα, μια ελιά γέρικη πολύ, χιλιάδων χρόνων. Και φανταζόμουν εκείνον τον Πλάτωνα να κάθεται στη σκιά της και να παρατηρεί τα λεωφορεία που περνάνε. Εγώ καθισμένη στα γόνατά της μάνας να τραντάζομαι κάθε τόσο που το λεωφορείο χτύπαγε σε κανένα καρούμπαλο του δρόμου. Έτσι είναι η Ιερά Οδός, σκεφτόμουν. Παλιά και ταλαιπωρημένη.
Ρωτούσα. Ποιο είναι πιο παλιό, εκείνο ή το άλλο – κι έδειχνα και καμμιά μαρκίζα με ονόματα καλλιγραφικά.
Αυτά δεν είναι παλιά, αυτά είναι κέντρα διασκέδασης, είναι τα μπουζούκια που πηγαίνει ο κόσμος και διασκεδάζει τη νύχτα, μου εξηγούσε η μάνα. Και εγώ μπορεί και να φανταζόμουνα και τον Πλάτωνα εκεί, αν και δεν μου φαινόταν σωστό…πού να περνάει και τις γραμμές του τρένου.
Θυμάμαι και κάποια βράδια καλοκαιριού γυρνώντας από την Αθήνα, με ανοιχτά τα παράθυρα του λεωφορείου,
που πήγαινε γρήγορα χωρίς κίνηση στο δρόμο και έμπαινε ο αέρας δροσερός μέσα και με φυσούσε στο πρόσωπο, είχαμε καθίσει με τον πατέρα στις πίσω θέσεις – και ήταν η Ιερά Οδός σκοτεινή κι ανάλαφρη και μύριζε λάστιχο και μπισκότα και τόσο πολύ καλοκαίρι.
Και φυσικά έσπευσα και «ξαναβγήκα» στο δρόμο.
Και είδα το ντοκιμαντέρ της Νικολέτας Παράσχη, Ιερά Οδός, 21 χλμ.,γοητευτικό κι απρόσμενο όπως οι εικόνες που ‘έβλεπα’ παιδί, ένα οδοιπορικό από τον Κεραμεικό έως την Ελευσίνα, με όλη τη μαγεία που ο πιο αρχαίος δρόμος στον κόσμο σου αποκαλύπτει, σου κρύβει και σου θυμίζει. Πίσω από τις μέρες, από τα συνεργεία αυτοκινήτων, τα πεσμένα κτίρια, τα ξεχασμένα δέντρα, τις νταλίκες, τα μαγαζιά με τις λαμπερές εισόδους, τα ατέλειωτα πάρκινγκ, τις καντίνες, την σκόνη του.
Το Ιερά Οδός, 21 χλμ. βγαίνει στις αίθουσες.
Και έχουν προγραμματιστεί δράσεις, ξεναγήσεις (όπως στον αρχαιολογικό χώρο του Ιερού της Αφροδίτης), συζητήσεις και ειδικές προβολές. Αυτός ο δρόμος, ακόμη κι όταν τον προσπερνάς, σου αφήνει σημάδια ότι είναι από τα πιο πολύτιμα μυστικά της πόλης.
