¡Viva España!
Θα ήταν άδικο και λάθος και φάουλ ηθικό, δεν θα το ήθελε ο Θεός και δεν θα το ήθελε ούτε κι ο Maradona κατά βάθος, αν τον πετύχαινες σαν αερικό να περιπλανιέται στους δρόμους της Νάπολης. Δεν το ήθελα ούτε κι εγώ, φαν της Αργεντινής, παλιά ιστορία, στο ορκίζομαι, τέτοια ομάδα που ήταν χτες στο New Jersey, τι κρίμα.
Το είχα πει απ’ την αρχή, δίκαιοι να είμαστε, ποδόσφαιρο κάτι ξέρουμε, παλιά ιστορία, η πιο καλή ομάδα, με έξυπνο παιχνίδι, γρήγορο, στα ίσια, με όραμα, με ψυχή – με μέλλον! – με αστέρια και, τους είδατε, δικά μας παιδιά – με το δίκιο στον κόσμο – αυτοί έπρεπε να κερδίσουν στον τελικό, οι Ισπανοί να σηκώσουν το κύπελλο.
Έτσι όπως κι έγινε!
Και κανονικά με 3 γκολ (τους τα στέρησε άκυρο σφύριγμα του διαιτητή και ο Emiliano Martínez κάτω από τα γκολπόστ, το δίχως άλλο). Ωραίο, φίνο, φανταστικό το γκολ του Ferran Torres.
Και να που δακρύζουν και οι εξωγήινοι. Το βλέμμα του Messi γέμισε νερά, από την ένταση της στιγμής, του φινάλε, του αποχωρισμού, του αντίο. Για να δούμε και αυτό από εκείνον! Τον μάγο με το υψηλότερο ποδοσφαιρικό IQ, με την τεχνική να κολλάει την μπάλα στα πόδια και να μην τον πιάνει κανείς, με την ικανότητα να ανοίγει χώρους στο πουθενά, με το να δίνει πάσες- όνειρο και να σκοράρει θεϊκά. Για να δούμε και αυτό, να αγκαλιάζει τον Lamine Yamal, που έγινε 19 χρονών (στις 13 Ιουλίου), 20 χρόνια νεότερό του, μια αγκαλιά από τον μεγάλο, πολύ μεγάλη.
Leo Messi, merci !
Και gracias, señores για την ομάδα σας. Για την στάση σας, για τη σημαία της Παλαιστίνης που ανεμίσατε στο γήπεδο, για το μήνυμα που στείλατε δια χειραψίας στον Τραμπ.
Και αν δεν μπήκαν όλα τα γκολ που αξίζατε στον Μεγάλο Τελικό, δεν πειράζει, είμασταν χορτασμένοι από τον Mικρό, το 6-4 Αγγλία- Γαλλία. 🙂
