Εκείνη την ώρα σταματούσαν όλα. Τα πάντα . Ακόμη και το παιχνίδι. Για να πω την αλήθεια, φεύγαμε και από το σχολείο νωρίτερα. Δήθεν ότι κάπου είχαμε να πάμε. Κατά κάποιο τρόπο ,αλήθεια ήταν αυτό. Θα πηγαίναμε εκεί που άνθρωπος δεν είχε πατήσει το πόδι του, που το διαστημόπλοιο Έντερπράιζ θα συναντούσε άλλους κόσμους και εξωγήινους πολιτισμούς. Πράγμα που έκανε τους γονείς ιδιαίτερα χαρούμενους μια και τα παιδιά θα κάθονταν για λίγο ήσυχα μπροστά στην τηλεόραση (τότε ο κόσμος έβλεπε λίγο τηλεόραση).
Η μουσική του Star Trek ακόμη και σήμερα με κάνει να γυρίζω το κεφάλι. Όπως άλλοι συγκινούνται με τη μυρωδιά από το γιασεμί στα θερινά τα σινεμά; Όλοι οι “τρέκις” το παθαίνουν, νομίζω.
Πιάναμε θέση μπροστά στη συσκευή και το διαστημόπλοιο έβγαινε στην οθόνη μέσα από αστέρια και νεφελώματα και πίσω από γράμματα πλαγιαστά -τύπου 60’ς που έχουν κάνει την επιστροφή τους και πάλι στο ντιζάιν. Και ακούγαμε τη φωνή του κυβερνήτη, κάπτεν Τζέιμς Τιβέριους Κερκ (William Shatner the one and only) να ξεφυλλίζει το γαλαξιακό του ημερολόγιο.
Η μεγαλύτερη χαρά. Γιατί αμέσως μετά θα άρχιζε η περιπέτεια.
Η πρώτη ομάδα από το πλήρωμα έβγαινε για εξερεύνηση στον ξένο πλανήτη και αυτοί ήταν οι αναλώσιμοι (έτσι τους είπαμε μετά). Θα έπεφταν θύματα των κακών, της απερισκεψίας τους ή μιας παρεξήγησης. Και στις τρεις περιπτώσεις θα χρειαζόταν να επέμβει ο Κάπτεν Κερκ και η ακλόνητη λογική του μίστερ Σποκ για να επέλθει η ισορροπία και να βρεθεί μια λύση, ώστε να περάσουμε στο επόμενο επεισόδιο.
Η γέφυρα του Έντερπράιζ ήταν γήπεδο μετά το ντέρμπι, ο Κάπτεν χτυπημένος αλλά σώος, ο ομάδα έτοιμη για νέες περιπέτειες, οι εξωγήινοι φίλοι μαζί τους- και ένας ευτυχισμένος Σκοτ (ο (αρχιμηχανικός) έτοιμος να τους “διακτινίσει” πίσω στο σκάφος.
Κι εμείς επιστρέφαμε στο παιχνίδι σαν Κερκ και Σποκ …και καμμιά φορά , έχω την αίσθηση και τώρα, πως είμαστε στη γέφυρα ακόμη και το Εντερπράιζ δέχεται επίθεση.
