To Eddington είναι μια μικρή πόλη στο New Mexico και ιδανικός τόπος για ένα μοντέρνο γουέστερν. Από εκείνα που και ο καλός και ο κακός κουβαλάνε αμαρτίες και όλα θα πάνε κάποια στιγμή κατά διαόλου ειδικά όταν ο ερχομός ενός ξένου στην πόλη θα ανάψει φωτιές.
O ξένος του Eddington έρχεται από μακριά (από την Κίνα) και θα εισβάλει σε όλο τον κόσμο. Είμαστε στο 2020 και το όνομά του είναι Covid.
Όλα αρχίζουν όταν ο σερίφης Joe Cross (Joaquin Phoenix) μπαίνει μέσα σε ένα κατάστημα
χωρίς να φοράει την υποχρεωτική μάσκα του για να υπερασπιστεί έναν συμπολίτη του, που μόλις τον έχουν πετάξει έξω για τον ίδιο λόγο. Αρνείται να φορέσει μάσκα γιατί τον εμποδίζει να αναπνέει καλά – το ίδιο και ο σερίφης που έχει άσθμα. Άλλωστε, λέει, στο Eddington κανείς δεν έχει αρρωστήσει από covid.
Με τον ξένο να αναστατώνει τον τόπο και να διχάζει τους κατοίκους στους μεν και τους δε (θυμάστε ε;) και απ’ την μια τον σερίφη, απ’την άλλη τον δήμαρχο (Pedro Pascal), το πανηγύρι παίρνει τ’ απάνω του καθώς πλέκονται γύρω του πυκνές περικοκλάδες θεωρίες συνωμοσίας και ιστορίες γι’ αγρίους, ημιαγρίους και άλλους συγγενείς.
Συγγενικά ζητήματα έχει αρκετά ο Σερίφης Joe,
έχει σύζυγο (Emma Stone) και πεθερά (Deirdre O’Connell) ειδικά η δεύτερη με κεραίες συνωμοσίας να πιάνουν ως τον Άρη. Τα ψυχολογικά της Λουίζ, της συζύγου δεν πάνε πίσω, και κάποια στιγμή αυτή βρίσκει συντροφικό οδηγό και συνοδοιπόρο έναν τσαρλατάνο influencer του Internet (Austin Butler) καθώς στο μεταξύ τα social media γιγαντώνονται και απλώνονται σαν θεριό με χίλια ποδάρια.
Ο Joe θέλει να κάνει το καλό, κι έτσι νομίζει, έχει καλές προθέσεις, αλλά πώς; πρέπει πρώτα να πατήσει κάτω το αντίπαλο δέος. Παίρνει βαθιές ανάσες και την απόφαση να διεκδικήσει την δημαρχία και να τα βάλει με τον δήμαρχο, που και αυτός κρύβει πίσω του σκιές- μια μεγάλη από αυτές είναι η σκοτεινή σχέση του, παλιά, με την γυναίκα του σερίφη. Τι μένει για τον Joe? Να σενιάρει το αμάξι, American country way, να το στολίσει με συνθήματα κατά του δημάρχου και συνωμοσιολογικά τσιτάτα και να βγει στους δρόμους – με ντουντούκα. Αυτό κάνει – κι ας είναι έξω σκέτη ερημιά.
Μέχρι να φτάσει το σκηνικό σε μονομαχία κάτω από τον κόκκινο ήλιο,
η ζωή στο Eddington ζωηρεύει με Black Lives Matter κινητοποιήσεις (μετά την δολοφονία του George Floyd από λευκούς αστυνομικούς Μάιο του’ 20) και πορείες διαμαρτυρίας για τις αγριότητες της αστυνομίας. Το Eddigton διχάζεται κι άλλο.
Όλα σε μεγέθυνση από τα social και τις αντιδράσεις που πυροδοτούν. Το πράγμα ξεφεύγει προς διάφορες κατευθύνσεις, αγριεύει, τρελαίνεται ενώ δολοφονικές φασιστικές ομάδες αρπάζουν τη στιγμή και πετάνε προς τα εκεί.
Η παράνοια κερδίζει έδαφος με σπλατερ-ικά άλματα και θριλερικούς τόνους.
O σκηνοθέτης μας, άλλωστε, ο Ari Aster έχει κάνει δυο από τα καλύτερα horror movies των τελευταίων χρόνων, το Hereditary και το Midsommar και θέλοντας να δείξει, υποθέτω, ότι δεν έχει σημασία ποιος κερδίζει μέσα στην τρέλα που απλώνεται γύρω μας και ότι στο τέλος νικητής είναι το κακό. Ούτε παράταση, ούτε πέναλτι.
Αυτό το μοντέρνο γουέστερν, το Eddington, μας αφορά – όπως και το πώς ο Ari Aster μας πάει από το μικρό και το ελάχιστο στο χείλος του γκρεμού, με χιούμορ και σταυροδρόμια, με τους χαρακτήρες της ταινίας και το πώς εξελίσσονται, με σοκ, με πόλεμο, με εντυπωσιακή κινηματογράφηση και φωτογραφία – με όλα εκείνα που το κάνουν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της χρονιάς.
