Με την ποιητική του φλέβα να χτυπάει συνέχεια δυνατά. Με το συναίσθημα μπροστά, απέριττα, σεμνά, δυναμικά – να συγκινεί. Θα μπορούσα, στ΄ αλήθεια, άνετα να πηδήξω πάνω στην θέση μου (στην κεντρική της Στέγης) και να ζητάω ανκόρ κι ανκόρ, Όπως με τις Τρύπες κλασικά, όπως με τόσα άλλα στη συνέχεια και στην τωρινή, άλλη πολύτιμη συνάντηση του με εμάς. Για τον Γιάννη Αγγελάκα, λέω και το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκηπα.
Ηλεκτρικά, ηλεκτρισμένα μπλουζ, κεραυνοί και λόγια χαλάζι, σλάλομ σε σκοτεινούς ουρανούς στο μάτι της καταιγίδας. Ο Μικρός Πρίγκηπας του Σαιντ Εξυπερύ αρπάζει από το χέρι τον Παύλο Σιδηρόπουλο – τα Μπλουζ του Πρίγκιπα – και πετάνε μαζί σε μια παράσταση, που κάθε τι μέσα της λειτουργεί με ψυχή, συντροφικά, με τον ενθουσιασμό του παιδιού μπροστά σε απρόσμενο δώρο, την χαρά του στο δώρο του χρόνου και της προσοχής που θα του δώσεις.
Όλοι οι μεγάλοι ήταν κάποτε παιδιά
και κάποια στιγμή θα ονειρεύτηκαν έναν καλύτερο κόσμο. Στο δρόμο ξέμειναν πίσω κάποια όνειρα, άφησαν πίσω πολλά παιδιά.
Και μέσα στις σκοτεινές και άγριες μέρες μας που ο τρόμος απλώνεται όλο και πιο πολύ, τα παιδιά που αφήσαμε πίσω, αν κάπου τα βρούμε μπορεί, ίσως και κάπου αλλού να μας οδηγήσουν. Σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου το καλό στο τέλος κερδίζει.
Κόντρα σε αυτόν τον άγριο καιρό λοιπόν κι απέναντί του, με λυρισμό ροκ στην ψυχή και την μελαγχολία που φέρνει μαζί, ο Αγγελάκας φτιάχνει έναν κόσμο γήινο και φανταστικό, εκρηκτικό, υπερβατικό και δικό μας. Η ποίηση και η μουσική, σκέφτεσαι, να δεις θα σώσουν τον κόσμο.
Δεξιά κι αριστερά στη σκηνή οι μουσικοί – ένα σχήμα στην ραχοκοκαλιά της παράστασης, έχει θέση κεντρική στην μπλουζ τελετουργία με τζαζ και ροκ βολές, σα να είχε φορτώσει έμπνευση και από το 70ς ροκ της νεοϋορκέζικης πρωτοπορίας στον δικό του, γενναίο ήχο. Coti K, Νίκος Γιούσεφ, Περικλής Τσουκαλάς, Κωνσταντίνος Ζάμπος , Δημήτρης Σαλεπάκης.
Οι τρεις ερμηνευτές – συναφηγητές η Νάντια Μπαϊμπά, η Ειρήνη Μπούνταλη και ο Νικόλας Παπούλιας, εντυπωσιακά δυναμικοί, παίρνουν ρόλους, λόγο, κίνηση, κρατάνε σταθερά το νήμα της ιστορίας. Είναι τα παιδιά του Πρίγκηπα, είναι οι άλλες φωνές, είναι οι νότες των μπλουζ που χορεύουν.
Θυμάμαι ότι είχα αγαπήσει πολύ την Νέκυια,
την προηγούμενη παράσταση του Γιάννη στη Στέγη και καθώς τον παρακολουθώ να εξελίσσεται και να δημιουργεί, να πιστεύει σε αυτή τη δύναμη που τον κινεί και της δίνει χώρο στην έκφραση και την επικοινωνία, στη “μια μάχη μετά την άλλη’ – χαίρομαι πολύ.
Και θυμάμαι πόσο πολύ είχα αγαπήσει εκείνα Τα Μαγνητικά Πεδία – Και δεν είναι τυχαίο. Ίσως είναι η γλώσσα που μιλάμε, και ποιος ξέρει; Η σκηνοθετική ματιά σε αυτή την πτήση του Μικρού Πρίγκηπα είναι του Γιώργου Γούση – των Πεδίων και όχι μόνο. Εμπνευσμένη και δουλεμένη με ιδέες, ευρήματα κι ευαισθησία. Αγγελάκας – Γούσης – δύναμη.
Και με την τρέλα εκεί έξω, τα ακατανόητα, τα απάνθρωπα, τα απίστευτα που ζούμε μέρα με τη μέρα, αυτά τα μπλουζ κάνουν καλό.
[Το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα, σε μετάφραση του Στρατή Τσίρκα, μέσα από τη σύλληψη, τη μουσική σύνθεση και την καλλιτεχνική επιμέλεια του Γιάννη Αγγελάκα, με τη σκηνοθετική ματιά του Γιώργου Γούση. Σε ελεύθερη διασκευή και πρωτότυπους στίχους των Αγγελάκα και Θεοδώρας Καπράλου με την δραματουργική επεξεργασία των Γούση και Αντώνη Τσιοτσιόπουλου. Με την μουσική ενορχήστρωση Αγγελάκα και Coti K· τα σκηνικά του Λουκά Μπάκα, τους φωτισμούς της Ελίζας Αλεξανδροπούλου, το animation direction του Αριστοτέλη Μαραγκού, την επιμέλεια κίνησης της Αλεξάνδρας Καζάζου. Στη Στέγη Onassis ως τις 26 Απριλίου.]
*φωτό: Πηνελόπη Γερασίμου
